بررسي تأثير شهرنشيني بر نابرابري درآمد در ايران

رشد چشم‌گير شهر‌نشيني همراه با گسترش شهرها از نظر وسعت و افزايش جمعيت باعث ايجاد ساختارهاي اداري متنوع جهت ارائه خدمات و تركيب‌هاي مختلف اداري شده است. شهرها به دليل تفاوت‌هاي ساختاري، كالبدي، اجتماعي و اقتصادي به بخش‌هاي مختلفي تقسيم شده‌اند و ناهماهنگي اداري و اجتماعي باعث فساد و توزيع نابرابر درآمد و شكاف طبقاتي مي‌شود. هدف اصلي اين پژوهش بررسي تأثير شهرنشيني بر نابرابري درآمد در ايران طي دوره 1395-1365 است. براي تحليل موضوع از الگوي خود‌توضيح‌برداري، روش جوهانسون- جوسيليوس و روش تصحيح خطا استفاده شده است. نتايج بيان داشت كه در بلند‌مدت، رابطه مثبت و معناداري بين شهرنشيني و نابرابري درآمد در ايران وجود دارد و يك درصد افزايش در متغيرهاي، توليد ناخالص داخلي، اشتغال، سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي، بازده تجاري، فساد، تورم و سهم توليد در توليد ناخالص داخلي، به ترتيب موجب افزايش 27/0، 39/2، 34/6، 2/5، 49/8، 28/5 و 05/1 درصد در نابرابري درآمد مي‌شوند و از بين انواع متغيرهاي نام‌برده، اثر فساد بر نابرابري درآمد، در مقايسه با ساير متغيرها بيشتر است و بايد راه‌هاي مبارزه با فساد را در اولويت قرار داد. همچنين نتايج بر اساس ضريب جمله تصحيح خطا، حاكي از آن است كه در هر دوره حدود 83/0 از عدم تعادل كوتاه‌مدت، براي رسيدن به تعادل بلند‌مدت، تعديل مي‌شود

no abstract