بررسي و ارزيابي طرح‌هاي توسعه شهري بر اساس رويكرد عدالت فضايي (نمونه موردي: طرح ساماندهي فرحزاد)

بررسي و ارزيابي طرح‌هاي توسعه مبتني بر نظريه‌هاي عدالت فضايي يكي از موضوعاتي است كه در برنامه‌ريزي شهري ايران مغفول مانده است. هدف اين مقاله تدوين چارچوب معيارهاي عدالت فضايي و ارزيابي طرح ساماندهي محلۀ فرحزاد بر اساس آن معيارها به روش كيفي است. ازآنجاكه ارزيابي طرح‌هاي توسعه شهري با رويكرد عدالت فضايي مدنظر است با توجه به ماهيت موضوع عمدتاً از روش تحليل ثانويه استفاده شده است. مبتني بر يافته‌هاي پژوهش اصول عدالت فضايي در قالب 12 مفهوم شامل، مشاوره با مردم، مشاركت محوري، نفي محروميت و حاشيه‌نشيني، رعايت حقوق مردم، توزيع عادلانه منابع، آزادي، برابري فرصت‌ها، نياز به سهيم شدن در منفعت عمومي، استحقاق، همه‌شمولي و فراگيري، تنوع و تفاوت شناسايي شد. تحليل محتواي اسناد طرح ساماندهي محله فرحزاد بيانگر آن است اين طرح به ميزان كمي با برخي از معيارهاي عدالت فضايي مانند مشاركت محوري، مشاوره با مردم، استحقاق، توزيع عادلانه منابع، آزادي، برابري فرصت‌ها انطباق دارد، درصورتي‌كه معيارهاي نفي محروميت و حاشيه‌نشيني، همه‌شمولي و نياز بهسهيم شدن در منفعت عمومي در برنامه‌ريزي ساماندهي محله فرحزاد جايگاه پائين تري داشته است. طرح ساماندهي محلۀ فرحزاد طرحي كالبدي است كه تنها برخي از معيارهاي موردنظر عدالت اجتماعي مبتني بر ليبراليسم را موردتوجه قرار داده است.

no abstract