اثر تمرينات هوازي - مقاومتي بر سطوح پلاسمايي گيرنده فعال كننده تكثير پروگسيزوم-1آلفا در بيماران كرونري پس از عمل جراحي پيوند عروق كرونر: يك مطالعه كارآزمايي باليني

زمينه و هدف: بيماري عروق كرونر قلب از مهم‌ترين علل مرگ و مير در بيشتر كشورها و از جمله ايران است. انجام فعاليت‌هاي ورزشي بعد از عمل باي‌پس عروق كرونر (Coronary Artery Bypass Grafting: CABG) و سازگاري‌هاي ناشي از آن باعث افزايش چگالي مويرگي عضله اسكلتي و قلبي همراه با رشد مويرگ‌هاي جديد (Angiogenesis) و بهبود عملكرد قلبي عروقي و توانايي عملكردي آنها ناشي از افزايش بيوژنز ميتوكندريايي مي‌شود. اين مطالعه به منظور تعيين اثر تمرينات هوازي مقاومتي بر سطوح پلاسمايي گيرنده فعال كننده تكثير پروگسيزوم1آلفا (PGC1 alpha;) در بيماران كرونري پس از عمل جراحي CABG انجام شد. روش بررسي: اين كارآزمايي باليني روي 30 مرد در محدوده سني 6045 سال كه تحت عمل جراحي CABG قرار گرفتند؛ انجام شد. بيماران به طور تصادفي در دو گروه 15 نفري مداخله و كنترل قرار گرفتند. گروه مداخله به مدت هشت هفته (3 جلسه در هفته) تمرينات مقاومتي هوازي را انجام دادند و براي گروه كنترل مداخله‌اي صورت نگرفت. براي اندازه‌گيري لنفوسيت، نمونه گيري خوني ناشتا 48 ساعت قبل از شروع اولين جلسه تمريني و همچنين 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني به عمل آمد. براي اندازه‌گيري PGC1 alpha; از روش آزمايشگاهي الايزا استفاده شد. يافته‌ها: تمرينات هوازي مقاومتي سبب افزايش سطح PGC1 alpha; در گروه مداخله نسبت به گروه كنترل گرديد (P 0.05). تغييرات قبل و بعد بيماران در گروه مداخله افزايش معني‌داري را در سطوح پلاسمايي PGC1 alpha; در مقايسه با گروه كنترل نشان داد (P 0.05). نتيجه‌گيري: تمرينات تركيبي (مقاومتيهوازي) با افزايش سطوح سرمي PGC1 alpha; مي‌تواند به عنوان فاكتور موثري در شروع فرايندهاي رگ‌زايي و افزايش چگالي مويرگي نقش داشته باشد و به عنوان فاكتوري تاثيرگذار در افراد مختلف به‌ويژه بيماران قلبي عروقي مورد استفاده قرار گيرد.