تبيين نصح مستشير در فقه اماميه

دين اسلام ضمن مذمت و نهي شديد غيبت، آن را عنصر مخرب در روابط اجتماعي مي‌داند. موضوع غيبت، ذكر و يادآوري عيوب است. البته ذكر عيوب به نحو مطلق، غيبت محسوب نمي‌شود؛ چرا كه استثنائاتي چوننصح مستشير بر آن وارد شده است. نصح مستشير، نصيحت طلب كننده مشورت مي‌باشد. نسبت بين غيبت و نصيحت، عموم و خصوص من وجه بوده كه غيبت در مصاديق نصيحت و مشورت خواهي جايز است. اين نوشتار، پرداختي سه‌گانه از معاني لغوي نصح، مستشير، غيبت و توصيفي از پديده ضد اخلاقي غيبت خواهد بود، همچنين مصاديق نصح مستشير، ادله آن و واكاوي مساله فوق را از ديدگاه فقها مد نظر دارد.

No abstract