بررسي و نقد خلقت جهان در شش روز محورهاي موضوعي : كلام منقول

آيات قرآن از آفرينش شش روزه وگاهي هشت روزآسمان ها و زمين سخن مي گويند اما علم جديد روندشكل گيري اجرام آسماني و زمين را در بازه هاي زماني طولاني مدّت دانسته و شكل گيري جهان را در مدّت زماني معادل چند روز معدود نمي پذيرد. بدينسان بسياري از قرآن پژوهان معاصر، از فهم ظاهرگرايانه و مشهور مفسران كهن مبني بر آفرينش آسمان ها و زمين در مدت زماني معادل شش روز متعارف عدول كرده وتعبير «ستّه ايّام» را به شش دوران و مرحله تأويل نموده اند. اين راهكار هم درخور نظر است كه در فضاي علم نمي توان براي توضيح پديده هاي طبيعي به امري خارج از طبيعت ارجاع داد و مداخله يك نيروي غيبي برتر،قابل پيش بيني و محاسبه نيست درحالي كه بنيان بيان قرآن بر حضور و مداخله بي قيد و شرط يك نيروي غيبي برتر و متعالي نهاده شده است. بدينسان چون نظرگاه ديني، به پيش فرض هاي بسته علم محدود و مقيّد نيست، به نتايج محاسبات علمي هم لزوماً مقيّد و ملزم نخواهد بود و مي تواند بر آن شود كه در اين زمينه نيروهايي فرا حسّي دخالت نموده اند. بااين همه در عصر كنوني، دانش تجربي محترم تر و معتبرتر ازآن است كه با چنين تحليلي بتوان نتايج وداده هاي آن راناديده گرفت و درواقع چنين نگاهي، برتصوّر تقابل قرآن و علم، مهر تصديق و تثبيت مي زند. در نتيجه اگر قرار بر اختيار يك قول افتد، تأويل «سته ايام» به شش زمان و دوران، يگانه قول تعيّن يافته و مرجّح جلوه مي كند.

No abstract