بررسي ارتباط خدا و انسان در مصيبت نامه عطار و هفت اورنگ جامي

انسان، خدا و رابطه ي متقابل آن ها با هم يكي از موضوعات بسيار بنيادي در ادبيات عرفاني است. شاعران عارف به عنوان دارندگان روح لطيف و حساس الهي در ميان ابيات خود، ارتباط خدا و انسان را به شكل نغز و دلنشين گنجانده اند كه از عميق ترين فرازهاي آثارشان شده است. اين پژوهش به صورت كتاب‌خانه اي و به شيوه اي تطبيقي ارتباط خدا با انسان را در مصيبت نامه عطّار نيشابوري و ديوان جامي مورد بررسي قرار داده است. هدف از اين پژوهش بررسي ارتباط خدا با انسان بر اساس اصول اوليه انساني ياوري، هدايت و عشق انجام شده است كه نشان مي دهد ارتباط خدا و انسان از دغدغه هاي مهم اين دو عارف بوده و آنان راه ها و عوامل مختلفي براي تحقق آن ارائه داده اند؛ مهمترين نتايج به دست آمده از اين پژوهش عبارت اند از اين كه آثارعطار و جامي سرشار از نمود ارتباط خدا و انسان است و اين ارتباط گاه از زبان شاعر و گاه از زبان شخصيت هاي داستاني نقل مي شود. بي پروايي و جسارت و صميميتي كه در اشعار اين دو وجود دارد به ابيات آنها عمق خاصي بخشيده كه به خواننده احساس لطافت و اوج بندگي دست مي دهد ضمن اينكه رابطه عاشقانه پروردگار عاليترين نوع رابطه بوده است.

No abstract