استثمارستيزي در اشعار سيمين بهبهاني با تكيه بر نظريۀ اريك فروم

از دوران باستان تاكنون، حكومت ها با ايجاد پايگاه و گسترش فرهنگ در خارج از سرزمين خود در پي نوعي استعمار بر انسان ها بوده اند. يكي از جريان هاي ادبي معاصر، ادبيّات مقاومت و استثمارستيز است كه شاعران در مقابل جريان هاي ضدآزادگي و ستم حاكمان خودكامه مردم را به ايستادگي تشويق مي كنند. از ديدگاه فروم خودكامه گان و استثمارگران مي توانند در تسلّط بر جامعه و انسان ها موفّق شوند، امّا نمي‌توانند مانع ظهور واكنش در مقابل رفتار غيرانساني خود باشند؛ بنابراين واكنش افراد جامعه مي تواند باعث فروپاشي دستگاه استثمارگران گردد. سيمين بهبهاني، از شاعران معاصر ايران، سكوت را در مقابل حكومت ديكتاتوري پهلوي جايز نمي داند و با استفاده از اشعار خود در مقابل آنان به پا مي خيزد. هدف از اين پژوهش تحليل استثمارستيزي جامعه‌شناختي در اشعار سيمين بهبهاني با تكيه بر نظريات اريك فروم است. روش تحقيق در اين جستار تحليلي توصيفي است. يافته هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه ميان نظريۀ فروم و اشعار بهبهاني اشتراكات فراواني وجود دارد. بهبهاني از مجموعۀ رستاخيز (1352) به بعد نظام پهلوي را مورد نقد قرار مي دهد. وي در اشعارش به ناهنجاري‌هاي حاصل از استثمار حكومت در جامعه توجّه ويژه اي دارد.