بررسي نقش واسطه اي قدرداني در رابطه بين جهت گيري مذهبي و رضايت زناشويي زنان

هدف از اين پژوهش تعيين رابطه جهت گيري مذهبي و رضايت زناشويي با نقش واسطه اي قدرداني بود. اين مطالعه توصيفيتحليلي، به روش همبستگي و با استفاده از تحليل مسير انجام شد. در اين پژوهش 148 نفر از معلمان و مهارت آموزان مركز آموزش عالي شهيد مدني (ره) قم به روش نمونه گيري تصادفي انتخاب شدند و به پرسشنامه رضايت زناشويي (اولسون و همكاران، 1989)، آزمون جهت گيري مذهبي (آلپورت و راس، 1950) و پرسشنامه قدرداني (مك كلاف، ايمونز و سانگ، 2002) پاسخ دادند. براي تحليل داده ها علاوه بر روش هاي توصيفي، از روش الگويابي معادلات ساختاري و براي بررسي اثرات واسطه اي از روش بوت استراپ استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان دادند كه جهت گيري مذهبي دروني و قدرداني با رضايت زناشويي رابطه مثبت و معنادار و جهت گيري مذهبي بيروني با رضايت زناشويي رابطه منفي و معناداري دارد (0.01 P ) همچنين تحليل الگوي معادلات ساختاري، برازندگي الگوي پيشنهادي با داده هاي تجربي را تأييد نمود. نتايج حاكي از اثر مستقيم جهت گيري مذهبي دروني و بيروني بر رضايت زناشويي و اثر غيرمستقيم اين متغير از راه قدرداني بر رضايت زناشويي بود. با توجه به نتايج پژوهش، مي توان نتيجه گرفت كه در ارتباط بين جهت گيري مذهبي و رضايت زناشويي، قدرداني نقش واسطه اي دارد.