ارائه چارچوب مفهومي شبكه‌هاي اجتماعي علمي با استفاده از روش فراتركيب

شبكه‏هاي اجتماعي علمي، در خلق، سازمان‎دهي، ذخيره، اشتراك، اشاعه و استفاده از اطلاعات و دانش، ميان جوامع علمي نقش مهمي دارند و فرايندهاي مديريت اطلاعات و دانش و ارتباطات ميان آنها را تسريع و تسهيل مي‎كنند. هدف از اجراي اين پژوهش، شناسايي ابعاد و مؤلفه‏هاي شبكه‏هاي اجتماعي علمي و ارائه چارچوب مفهومي آن است. اين پژوهش كاربردي و با روش اسنادي و فراتركيب اجرا شده است. در مجموع، 50 منبع از 325 منبع براي فراتركيب نهايي مناسب بود كه از بين اين منابع، 170 كد، 25 مفهوم و 8 مقوله استخراج شد. براي تجزيه‎وتحليل اطلاعات، از روش هفت مرحله‌اي فراتركيب سندلوسكي و باروسو استفاده شد. يافته‏ها نشان داد كه مؤلفه‏هاي مديريت (توسعه علم، مديريت اطلاعات و مديريت دانش)؛ فناوري (سيستم‏هاي اطلاعاتي، وب‏سايت‏هاي اجتماعي علمي و شبكه‏هاي اجتماعي)؛ فرهنگ (رفتار علمي، نگرش علمي، عوامل محيطي و عوامل اجتماعي)؛ ارتباطات (انواع ارتباطات و ابزارهاي ارتباطات)؛ يادگيري (آموزش، محتوا و مشاركت)؛ ويژگي‏هاي فردي (تخصص، مهارت، علاقه و انگيزه)؛ عملكرد علمي (توليد، ارزيابي، سنجش و سطوح علمي) و مسائل حقوقي (حق‏مؤلف و امنيت) بر شبكه‏هاي اجتماعي علمي مؤثر است و روي هم اثر مي‎گذارند. چارچوب مفهومي ارائه شده اين قابليت را دارد كه براي طراحي، ارزيابي موفقيت، سنجش وضعيت، پيش‏بيني و آسيب‏شناسي شبكه‏هاي اجتماعي علمي ميان جوامعو مراكز علمي استفاده شود.