تأملي بر معيارها و مرجع تشخيص باغ در رويۀ ديوان عدالت اداري

عموماً آراء ديوان در ارتباط با عنوان مالكانۀ «باغ»، حول محورِ شناسايي مرجع صالح براي تشخيص آن صادر شده است. در اين خصوص، با تصويب «قانون اصلاح لايحۀ قانوني حفظ و گسترش فضاي سبز در شهرها» در سال 1388 و تشكيل «كميسيون مادۀ 7»، رويۀ ناصواب ديوان در شناسايي «كميسيون مادۀ 12 قانون زمين شهري» به عنوان مرجع صالح براي تشخيص باغ اصلاح گرديد. در مقابل و به دليل برداشت‌هاي نادرست از قوانين حاكم، يكي از مسائلي كه در نگاه قضات ديوان مغفول واقع شده است، توجه به ويژگي‌ها و ماهيت «باغ» بوده است. در متن حاضر، به بررسي رويه‌هاي متفاوت و گاه متهافت ديوان در خصوص مسائل فوق اشاره شده است. هم‌چنين، ماهيت «كميسيون مادۀ 7» و تصميمات آن به‌منظور شناسايي نهاد ناظر بر آن‌ها و نيز، مرجع تصميم‌گيرنده در خصوص تغيير كاربري باغات، موضوعات ديگري‌ هستند كه در كنار شناسايي مرجع صالح به تشخيص باغات، دغدغۀ اصليِ مقالۀ حاضر را شكل داده‌اند.