بررسي ديدگاه ويتگنشتاين متاخر درباره گزاره هاي پايه

ويتگنشتاين متاخر گزاره هاي پايه را مبتني بر نظريه خويش در بازي هاي زباني و چارچوب ذهني، تفسير مي كند. وي با شكاكيت مقابله كرده وآن را خودمتناقض مي داند و گزاره هاي بديهي را از ساختار بشر حذف ناشدني شمرده است. با اينحال از نظر او ميان گزاره هاي پايه تجربي و رياضي، مرز روشني نيست. گزاره هاي پايه رياضي نيز متاثر از بازي زباني و مبتني بر حافظه هستند و به همين دليل، ممكن است مورد فراموشي، غفلت يا اشتباه واقع شوند. از نظر وي گزاره هاي پايه تنها تصديق ضروري دارند ولي خطاناپذير نيستند. در نظريه ويتگنشتاين، ميان مفهوم و زبان خلط شده است. بازي زباني، فرهنگ و تاريخ بر ساحت زبان اثر مي گذارند، در حاليكه صدق گزاره هاي بديهي منطق و رياضي در ساحت مفهوم سنجيده مي شود. همچنين تفاوت ميان يقين روانشناختي و يقين منطقي را مي توان با روش تحليل آنها و نيز امكان يا عدم امكان ناسازگاري مفهومي بررسي كرد. صدق گزاره هاي بديهي نيز با ارجاع آنها به علم حضوري اثبات پذير است.