رويكرد اخلاقي جبران خسارت معنوي ناشي از زوال عقل در فقه و حقوق موضوعه ايران

فاقد عنوان لاتين

بسط و گسترش اصول اخلاقي يكي از ضرورت هاي جامعه بشري در طول تاريخ بوده است. همچنين مهمترين نكته‌اي كه در بحث جبران خسارت معنوي بايد به آن پرداخته شود تعريف ضرر و زيان معنوي است. فقها و حقوق‌دانان تلاش كرده‌اند تا تعريف منطقي از خسارت معنوي ارائه دهند. خسارت، منحصر به ضرر مالي نبوده بلكه خسارت معنوي به مهمترين بعد از ابعاد وجود شخصيت انسان كه همان بعد معنوي و روحاني آن مي‌باشد لطمه وارد مي‌نمايد و آن را متضرر مي‌كند. علي ايحال در علم حقوق، جبران خسارت مادي در دو نوع مثبت و منفي مؤكداً و مكرراً در فقه و قوانين كيفري ايران مورد توجه و بازنگري قرار گرفته است. اما مسأله ناشي از «خسارت معنوي» همچان جاي بحث و ترديد زيادي در جاي جاي قوانين حاضر و حتي فقه دارد. اين مقاله درصدد است با روش توصيفي ـ تحليلي و با در نظر گرفتن منابع فقهي و حقوقي به اهميت عقل در قوانين مجازات اسلامي و آيين دادرسي كيفري و شيوه¬هاي جبران خسارت ناشي از نقصان و يا زوال آن بپردازد. در نهايت با هدف رفع ابهام از قونين و تاكيد بر حقوق معنوي عقل و با بررسي و تحليل مشروعيت «خسارت معنوي» و نحوه جبران آن با مطالعه قوانين لازم الاجراي فعلي به خصوص آيين دادرسي كيفري جديد و قانون مجازات اسلامي و همچنين مسئوليت مدني و تطبيق آن با قواعد فقهي همچون قاعده لاضرر، نفي عسر و حرج، غرور و اتلاف و همچنين بررسي حكم عقل، به اين نتيجه خواهيم رسيد كه خسارت معنوي قابل مطالبه است.

فاقد چكيده لاتين