مؤلفه‌هاي قدرت در خلافت عباسي و پيامد هاي آن

فاقد عنوان لاتين

مقاله حاضر به بررسي مولفه هاي ساختار قدرت در خلافت عباسي پرداخته و نتايج و تاثيرگذاري اين مولفه ها را در قدرتمندي و ضعف خلفا عباسي و همچنين تحولات سياسي و اجتماعي خلافت عباسي مورد بررسي قرار مي‌دهد. با روي كار آمدن عباسيان در سال 132 هجري و ورود عناصر قومي جديد در تشكيلات سياسي، اجتماعي و اداري عباسيان و همچنين گسترش قلمروخلافت، تحولات و دگرگوني هاي بنيادي كه عمدتاً متاثر از نفوذ اقوام و فرهنگ هاي مختلف بود، در جنبه هاي مختلف سياسي، اجتماعي، فكري و فرهنگي رخ داد و يكي از اين تغييرات، دگرگون شدن ساختار قدرت خلافت عباسي بود كه برخلاف دوره‌هاي قبل نمي توانست ثابت بماند. اتخاذ سياست شرق گرايي از سوي عباسيان كه با نفوذ و تاثيرگذاري عناصر قومي و طبقات اجتماعي جديد همراه بود و همچنين شكل‌گيري مسائلي مانند ايجاد حكومت آل بويه و سلجوقيان و تحولات فرهنگي و تاثيرگذاري منابع و مراكز فرهنگي و انديشه هاي جديد و بهره‌گيري عباسيان از ابزارهاي مذهبي مانند انتساب به پيامبر (ص)، بهره گيري از تفكر مهدويت، ادعاي خليفه الهي و حقانيت الهي حكومت و خلافت جهت كسب مشروعيت و از سوي ديگر پذيرش امارت استيلا در زمان ضعف، راه را براي ايجاد تغييرات و تحولات بنيادين در جنبه‌هاي مختلف خلافت عباسي مانند ساختار قدرت سياسي مهيا و فراهم نمود. نتيجه اين كه تغييرات ايجاد شده و همچنين تاثيرگذاري اين مولفه‌ها از يك‌سو باعث تداوم خلافت عباسيان به مدت بيش از پنج قرن گرديد و از سوي ديگر، به دليل سهيم شدن و مشاركت عناصر قومي جديد در قدرت راه را براي شكل گيري حكومت‌هاي مقتدر شيعي و سني كه بخشي از مشروعيت خود را از دستگاه خلافت كسب مي‌كردند، فراهم آورد.

فاقد چكيده لاتين