واكاوي انتقادي روند شيعه‌پژوهي در غرب از جنگ‌هاي صليبي تاكنون

شيعه ­پژوهي در غرب گرچه از اواخر سده نوزدهم و در اوايل سده بيستم ميلادي موضوع تحقيق قرار گرفت، پس از تحولات در جهان اسلام و آشنايي با ظرفيت تشيع به‌ويژه پس از وقوع انقلاب اسلامي در ايران، گسترش بسيار يافت. در اولين رويارويي غربيان با تشيع در نبردهاي صليبي، فاطميان و اسماعيليان همچون نمايندگان اسلام‌شيعي معرفي شدند و غربيان تا حد بسياري، تحت تأثير فضاهاي رسمي جهان اسلام، تشيع را مكتبي بدعت­آميز قلمداد كردند. پرسش اين است كه مطالعات شيعي در غرب چه روندي داشت؟ در اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي، سير تطور آشنايي غربيان با تشيع و پژوهش­ هاي ايشان در اين باره بررسي خواهد شد. به هر حال با وجود رشد تدريجي مطالعات در اين باب، هنوز آثار موجود درباره شيعه اماميه بسيار اندك است.

no abstract