روانكاوي سياسي و سوژگي سياسي: ريخت شناسي دلوزي از سوژه ي سياسي انقلابي درگفتمان اسلام سياسي 1357 ايران

هدف:ريخت شناسي از «سوژۀ سياسي انقلابي»، بدون توجه به روان و نقش ناخودآگاه در آن، نوعي تقليل گرايي محسوب ميشود، پژوهش حاضر با عطف به اهميت موضوع فوق، از منظر روانكاوي سياسي به دنبال تبيين و فهم چراييِ پيروزي گفتمان اسلام سياسي در برابر ديگر گفتمانهاي رقيب نظير گفتمان ملي با صبغۀ ناسيوناليستي و چپ با پيشينۀ ماركسيستي در رخداد 1357 ايران مي باشد. روش: پژوهش حاضر از روش تحليل گفتمان لاكلائو و موفه براي نشان دادن ارتباطِ دالهاي گفتمان پيروز به دليل تطابق با روان و مخيلۀ اجتماعي ملت استفاده كرده است. يافته ها: نتايج تحقيق،موفقيت گفتمان اسلام سياسي را در گرو شكل گيري«سوژۀ سياسي اشتدادي»مي داند كه كه با كاناليزه كردن انرژي جنبشي جامعه و فراهم سازي زيرساختاري براي اتصالات ريزوماتيك به منظور تحقق طرح صفحۀ ايجابي منطبق با خواست و ارادۀ عمومي ملت،شرايط را براي شكل گيري«سوژه هاي سياسي انقلابي/پسيكوتيك» فراهم كرد و متعاقبا،به تغييرات فازي مورد انتظار ملت ودر نتيجه فروپاشي گفتمان پهلوي دوم در جامعۀ ايران منجر شد. نتيجه گيري:استقرار گفتمان اسلام سياسي با وجود ديگر پادگفتمانهاي موجود(ملي با صبغۀ ناسيوناليستي و چپ-ماركسيستي)،ريشه در وجود يك طرح صفحه و افق ايجابي جديد داشته كه در تطابق با مخيلۀ اجتماعي سوژه هاي سياسي ايراني بوده است.

no abstract