نظريه‌ي جنگِ حقوقي و آينده‌ي حقوق بين‌الملل: حقوق ابزار صلح يا جنگ؟

حقوق از ديرباز همواره به عنوان ابزار صلح و انتظام بخش روابط افراد و جوامع بشري مطرح بوده است. قلمِ فيلسوفان و متفكران مختلفي كه به حوزه‌ي جنگ و صلح پرداخته‌اند، در نهايت بر واژه‌ي «صلح» از حركت باز ايستاده و تلاش نويسندگان برجسته‌اي چون هوگو گروسيوس نيز در كتاب حقوق جنگ و صلح و كوشش وي براي تبيين دلايل مشروع جنگ، غايتي جز رسيدن به صلح از رهگذر واقعيت جنگ نداشته است. دكترين نوظهوري كه روابط بين‌المللي برخي كشورها را دستخوش تغييرات تازه‌اي ساخته و در حال سايه افكني بر غايت‌مندي حقوق به عنوان ابزار صلح مي‌باشد، عبارت از دكترين جنگ حقوقي يا نظريه‌ي استفاده از حقوق به مثابه ابزار جنگي است؛ پژوهش حاضر ضمن توصيف و تحليل اين دكترين جديد با بهره‌گيري از داده‌هاي كتابخانه‌اي، با نقدي فلسفي و نگاهي آينده پژوهانه، در صدد تبيين مسير احتمالي آينده‌ي حقوق بين‌الملل از نگاه دولت‌ها به آن خواهد بود و در پايان نتيجه مي‌گيرد كه به منظور مقابله با هرگونه انحراف و تغيير مسير تكاملي حيات حقوق بين‌الملل، ضروري است با تاكيد بر وحدت و يكپارچگي حقوق بين الملل و جلوگيري از تجزيه‌ و چندپارگي آن، مجال توسعه‌ي دكترين «جنگ حقوقي» را فراهم نكرده، بلكه مفهوم صلح حقوقي را در مقابل آن تقويت كرد.