فرسودگي شغلي و عوامل مرتبط با آن در كاركنان مراكز خدمات جامع سلامت شهر بوشهر و برازجان در سال 1398

زمينه: استرس بالاي شغلي، فرد را در معرض فرسودگي شغلي قرار مي‌دهد. افرادي كه استرس زياد، مداوم و كنترل نشده در محيط كار را تجربه مي‌كنند، بيشتر در معرض فرسودگي شغلي قرار مي‌گيرند. مطالعه حاضر با هدف تعيين فراواني سطح فرسودگي شغلي و عوامل مرتبط با آن در كاركنان مراكز جامع سلامت شهر بوشهر و برازجان انجام شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي، 203 نفر از پرسنل شركت كردند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه فرسودگي شغلي ماسلاچ و پرسشنامه استانداردهاي مديريتي مؤسسه سلامت و ايمني در سال 1398 جمع‌آوري شدند. آناليز داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS ويرايش 24 انجام شد و از آزمون‌هاي آماري توصيفي (ميانگين و فراواني و درصد)، تي مستقل، آناليز واريانس، كاي دو، آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي جهت تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين سني واحدهاي پژوهش، 8/40 ±36/74 بود. 99 درصد كاركنان داراي فرسودگي شغلي پايين و متوسط بودند. بين فرسودگي شغلي و استانداردهاي مديريتي همبستگي قوي و منفي وجود داشت (0/69 r=، 0/001 P). دو مؤلفه نقش و ارتباط پيشگويي كننده فرسودگي شغلي بوده و 63 درصد از تغييرات فرسودگي شغلي را تبيين كردند. نتيجه‌گيري: اكثركاركنان داراي فرسودگي شغلي پايين و متوسط بودند. دو مؤلفه نقش سازماني و ارتباط شغلي بيشترين پيشگويي كننده‌هاي فرسودگي شغلي بودند. عدم آشنايي فرد از جايگاه نقش خود در سيستم و روابط نامطلوب بين فردي در محيط كار از مهم‌ترين عوامل استرس‌زا بوده كه بر ايجاد فرسودگي شغلي تأثيرگذارند و نيازمند توجه ويژه از سوي سياستگذاران حوزه سلامت مي‌باشد.