راهبردهاي تبليغي دولت‌هاي سيدتبار شمال ايران براي تأثيرگذاري بر افكار عمومي از سدۀ هشتم تا دهم هجري

در ميانۀ سدۀ هشتم هجري، شمال ايران شاهد پيدايش سه حكومت علوي تبار بود. سادات عمادي، مرعشي و كيايي به ترتيب در هزارجريب، مازندران خاوري و گيلان شرقي دولت‌هاي شيعي تشكيل دادند. پيدايش اين حكومت ها با وجود آن بود كه دودمان‌هاي بومي ـ محلي نيرومندي نظير: چلاويان، ناصروندان، ولاشيان، روزافزونيه و پادوسبانان همواره حيات آن ها را به چالش مي كشيدند. هرچند تكيه بر تشيع يكي از دلايل ماندگاري اين دودمان‌ها بود، ولي چنين مي نمايد رشته اي از تبليغات فرهنگي پردامنه به منظور مهندسي افكار عمومي، از سوي دولت‌هاي هاشمي تبار بستر كسب مشروعيت براي اين حكومت ها فراهم مي ساخت. تكيه بر نسب هاشمي، تبليغات، استفاده از باور مردم، تكيه بر نيروهاي سرسپرده، استفاده از مفهوم شهادت، تقديس فرمانروايان، مظلوم نمايي و تخريب چهرۀ مخالفان از شاخص ترين راهبردهايي بود كه حكومت هاي سيدتبار شمال كشور طي سده هاي هشتم تا دهم هجري به منظور شكل دهي افكار عمومي از آن ها بهره بردند و توانستند ضمن تأسيس حكومت به ماندگاري آن ياري رسانند.