جنبش تنباكو و پيداييِ «مردم» در عرصۀ سياست

هدف از اين پژوهش، بررسيِ ظهور پديده اي نو در عرصۀ سياست و مناسبات قدرت در ايران است. اين پديدۀ نو همانا ظهورِ نوعي از سياست ورزي است كه بنيادِ مشروعيتِ دعاوي و مطالبات خود را برمبناي »مردم « و خواست و ارادۀ آنان بنا مي نهد. با واكاويِ تاريخ تحولات سياسيِ ايران معاصر براساس آراي ارنستو لاكلائو در باب »امر سياسي « و »سياست مبتني‌بر مردم « و به روش تحليل گفتمان، به اين نتيجه رسيديم كه به رغم تعدد جنبش ها، شورش ها و مقاومت ها در شهرها و روستاها در برابر حاكمان محلي و قدرت مركزي، در »جنبش تنباكو « است كه ما با نوعِ جديدي از كردارِ سياسي مواجه مي شويم كه خواست ها و مطالبات خود را به‌نام »مردم « و به نمايندگي از »مردم « طرح مي كند.