اثر شش هفته تمرين مقاومتي بر بيان ژن Foxo1 در سلول‌هاي كبدي و سطح گلوكز و انسولين در موش‌هاي صحرايي ديابتي نوع 2

زمينه و هدف: Foxo1 يك فاكتور رونويسي در سيگنالينگ انسولين در كبد مي باشد. عملكرد Foxo1 بر توانايي انسولين در تنظيم توليد گلوكز كبدي و هموستاز گلوكز، مهم مي باشد. مطالعه حاضر با هدف تعيين اثر 6 هفته تمرين مقاومتي بر بيان Foxo1 در سلول هاي كبدي و همچنين سطوح گلوكز و انسولين در موش هاي صحرايي ديابتي نوع 2 انجام گرفت. روش كار: جامعه آماري اين مطالعه تجربي را كليه موش هاي صحرايي نر ويستار تشكيل دادند كه از بين آنها 14 سر موش صحرايي 10 هفته اي با وزن 20±220 گرم خريداري شدند. در ادامه موش هاي صحرايي مورد مطالعه تحت اثر 6 هفته رژيم غذايي پرچرب و تزريق STZ ديابتي نوع 2 شدند و به شيوه تصادفي در دو گروه (كنترل و مقاومتي) قرار گرفتند. سپس گروه تمرين در يك دوره تمرين مقاومتي به مدت 6 هفته به تعداد 5 جلسه در هفته در قالب 4 ست و 5 تكرار در هر ست در صعود از نردبان 26 پله اي به ارتفاع 1 متر با شيب عمودي 80 درصد، شركت كردند. نهايتاً 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين، سطوح ناشتايي گلوكز و انسولين و بيان Foxo1 در سلول هاي كبدي هر دو گروه اندازه گيري و توسط آزمون تي مستقل با يكديگر مقايسه شدند (5% = a). يافته ها: تمرينات مقاومتي به بهبود سطوح گلوكز ناشتا در مقايسه با گروه كنترل منجر شد (0/001 p). سطوح انسولين سرم به ميزان معني داري افزايش يافت (0/042 =p) و بيان Foxo1 در سلول هاي كبدي در گروه مقاومتي در مقايسه با گروه كنترل به ميزان معني داري كاهش يافت (0/023 =p). نتيجه گيري: بر پايه اين يافته ها، احتمالاً كاهش گلوكز در گروه تمرين را مي توان به كاهش بيان Foxo1 در سلول هاي كبدي در واكنش به تمرينات مقاومتي نسبت داد.