تحليل ساختار روايي، نقد متن و بــــازخواني داستان «پيرچنگي» براساس روايت شناسي بلاغي

در اين پژوهش، ساختار روايي  براساس روايت شناسي بلاغي و بازخواني نقد و تفسير شده است. مولوي در پيرنگ داستان از داستان ضمني و روايت بهره گرفته و سعي در بازسازي نمادين انديشه و آراي خود دارد. «پير رامشگرِ چنـگي» هسته اصلي داستان را تشكيل مي دهد. مهمترين تنش و ناپايداري كه در متن روايت وجود دارد، حول وضعيت پيرمرد رامشگر مي­گردد و هسته مركزي تئوري و ايده شاعر را تشكيل ميدهد. ساختار اين داستان را مي توان براساس نظريه هاي روايت شناسي، عناصر داستان و پلات يا پيرنگ مطالعه كرد. وجود «انسجام متن»، زمينه اصلي چنين ­مطالعاتي است. اين فرضيه چارچوب و سرفصل هاي به خصوصي دارد كه در پيكره و متن پژوهش، تك تك آنها بررسي و تبيين شده است. شاعر، آگاهانه اين گونه ساختار روايي را برگزيده تا به وسيله شخصيت ها و اتفاقات داستان، خيزاب ها و وقوع پديده هاي پيش بيني ناپذير در مسير داستان و عوامل ديگر، مفاهيم خاصي را القا كند. شاعر (راوي) با اين ترفند، هم مخاطب را در اختيار دارد و هم منطق و استدلال خود را.  در اين مقاله، تحليل محتوايي شيوه بررسي اشعار است كه با استفاده از آن و تجزيه و تحليل داده‌هاي متن، به ابعاد گوناگون سؤال‌هاي‌ طرح‌شده پاسخ داده شده است.