مقايسه اثربخشي زوج درماني ساختاري و زوج درماني به شيوه تصميم گيري مجدد بر بهزيستي روانشناختي زوجين نابارور

زمينه و هدف : هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي زوج درماني ساختاري و زوج درماني به شيوه ي تصميم گيري مجدد بر بهزيستي روانشناختي زوجين نابارور شهرستان سنندج بود. روش و مواد: براي اجراي اين هدف از روش تحقيق نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون و پس آزمون با استفاده از دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل استفاده شد . جامعه آماري اين پژوهش زوجين نابارور مراجعه كننده به مركز ناباروري بيمارستان بعثت شهر سنندج در سال ۱۳۹۷ بود كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در سه گروه ۱۲ نفري جايگزين شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه بهزيستي روانشناختي استفاده گرديد. داده‌ها با استفاده از آزمون هاي آماري تحليل كوواريانس چند متغيري و نرم افزارspss22 تجزيه و تحليل گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه زوج درماني ساختاري و زوج درماني به شيوه تصميم گيري مجدد نسبت به گروه كنترل اثر معناداري بر بهزيستي روانشناختي زوجين نابارور دارد ( (p≤0/01. نتيجه گيري: نتايج حاكي از اهميت توجه به مداخلات زوج درماني ساختاري و زوج درماني به شيوه تصميم گيري مجدد بر بهزيستي روانشناختي زوجين بود.واژه هاي كليدي: خانواده درماني ساختاري، تصميم گيري مجدد، بهزيستي روانشناختي ، زوجين نابارور.