بررسي نقش آموزش محيط زيست در جوامع محلي بركاهش تعارض انسان و حيات وحش

از آن­جايي­ كه قوانين مربوط به مديريت مناطق حفاظت ­شده بر اساس اهداف حفاظتي تعيين گرديده لذا باعث محدويت دسترسي به منابع طبيعي توسط روستاييان و عشاير شده است. اقدامات حفاظتي جمعيت گونه ­هاي وحشي را افزايش داده كه در نتيجه آن زمين ­هاي كشاورزي و دام­ هاي اهلي بيش ­تر در معرض خطر آسيب قرار مي ­گيرند. جوامع روستايي و عشاير از ديرباز به ­صورت مستقيم نيازمند استفاده از اين منابع براي تامين معيشت خود هستند، اين قوانين در صورتي ­كه اقتصاد و معيشت جوامع محلي را ناديده گرفته و صرفاً بر حفاظت متمركز باشد، باعث ايجاد نگرش منفي نسبت به قوانين و گرايش به قانون گريزي در جوامع محلي شده و پيامد آن افزايش تعارض بين انسان و حيات ­وحش خواهد بود. در اين پژوهش از دو روش آمار توصيفي و استنباطي جهت تجزيه و تحليل داده ها استفاده گرديد. تحليل هم­بستگي نشان مي ­دهد كه بين متغيرهاي مستقل عوامل اقتصادي-اجتماعي ساكنان بومي، مديريت حيات وحش، عوامل تهديد كننده اكوسيستم و حيات ­وحش، رفتار زيست ­محيطي ساكنان بومي، ميزان آگاهي و اطلاع از منطقه حفاظت ­شده و منابع كسب اطلاعات در زمينه حفاظت با متغير وابسته آموزش محيط ­زيست براي كاهش چالش انسان و حيات­ وحش رابطه مستقيم و معني­ داري در سطح وجود دارد. هم ­چنين بيش ­تر مطالعات فقط به بررسي جنبه ­هاي فني كاهش تضاد انسان و حيات ­وحش مي ­پردازد و آموزش زيست ­محيطي ناديده گرفته مي­ شود. بنابراين براي رفع اين مشكل نياز به يك برنامه جامع بلند­مدت است كه بتواند جنبه ­هاي اجتماعي، فرهنگي و حفاظتي را تحت پوشش قرار دهد.

no abstract