ارائه چارچوب مفهومي جامع براي شاخص‌هاي تاب‌آوري سيستم‌هاي قدرت

در سال‌هاي اخير، رخدادهاي شديد (فجايع) طبيعي و انساني با فراواني پايين و تأثير بالا بر سيستم‌هاي قدرت، به طور جدي مورد توجه قرار گرفته‌اند. يك سيستم قدرت بايد تاب‌آور باشد، يعني توانايي مقابله با رخدادهاي شديد، سازگاري با آنها و بازيابي از شرايط بعد از وقوع آنها را داشته باشد. شاخص‌هاي تاب‌آوري، ابزارهايي براي اندازه‌گيري سطح تاب‌آوري سيستم قدرت هستند كه براي تحليل هزينه فايده تاب‌آوري در حوزه‌هاي برنامه‌ريزي و بهره‌برداري به كار مي‌روند. در ادبيات سيستم‌هاي قدرت، شاخص‌هاي تاب‌آوري متعددي ارائه شده‌اند؛ اما تاكنون چارچوب مفهومي جامعي در مورد انواع مختلف شاخص‌هاي تاب‌آوري سيستم‌هاي قدرت ارائه نشده است و چارچوب‌هاي موجود نيز داراي ايرادهاي اساسي هستند. در اين مقاله، پس از معرفي و نقد چارچوب‌هاي موجود، چارچوب مفهومي جديدي پيشنهاد شده است كه مي‌تواند انواع مختلف شاخص‌هاي تاب‌آوري سيستم‌هاي قدرت را به طور جامع توصيف و طبقه‌بندي كند. به منظور صحت‌سنجي جامعيت و كاربردي بودن چارچوب پيشنهادي، ابتدا شاخص‌هاي تاب‌آوري موجود به گروه‌هاي مختلف اين چارچوب تخصيص داده شده‌اند و سپس مزاياي چارچوب پيشنهادي نسبت به چارچوب‌هاي موجود مطرح شده است. چارچوب مفهومي پيشنهادي مي‌تواند توسط محققين صنعتي و دانشگاهي به منظور انتخاب مناسب‌ترين شاخص تاب‌آوري در مسائل مختلف سيستم‌هاي قدرت و شناسايي بخش‌هايي كه نياز به يافتن شاخص‌هاي جديد دارند به كار برده شود.