تكميل نظام حقوقي حاكم بر حمل‌ونقل بين‌المللي توسط عرف‌هاي فراملي

The Completion of the Legal System Governing International Transportation by Transnational Customs

در كنوانسيون‌ها و قطعنامه‌هاي سازمان‌هاي بين‌المللي كه موضوعشان حقوق حمل‌ونقل بين‌المللي است، تابعان فعال نقش كمتري را در اجراي مقرراتي كه خود وضع كرده‌اند دارند. دولت‌ها و سازمان‌هاي بين‌الدولي در راستاي نياز جامعه حمل‌ونقل اين مقررات را تصويب كرده و از جهتي سعي در به نظم درآوردن و يكپارچه‌سازي آن‌ها دارند. اين مقررات با عرف‌هاي فراملي تكميل مي‌شوند و اين عرف‌ها معاهدات و قطعنامه‌ها را بدون هيچ تغييري قابل ملاحظه‌اي، شكل‌دهي مي‌كنند. در اين مقاله سؤال اصلي ما اين است كه عرف‌هاي فراملي تابعان منفعل، چگونه باعث تكميل كنوانسيون‌هايي مي‌شوند كه تابعان فعال وضع كرده‌اند؟ زواياي حقوقي عدم مطابقت عرف‌هاي فراملي با كنوانسيون‌ها و قطعنامه‌هاي حمل‌ونقلي و نيز تأثيري كه در تفسير و تضمين اجراي معاهدات حمل‌ونقل دارند را با شيوه توصيفي و تحليلي مورد بررسي قرار داديم و در پايان به اين نتيجه رسيديم كه ميزان امري بودن معاهده يا قطع‌نامه اجازه به ‌وجود آمدن عرف مؤخر يا ثانوي را مي‌دهد، شكل‌گيري عرف مؤخر امري اجتناب‌ناپذير است و نقش مثبتي را هم در احراز مسؤوليت و ضمانت اجرا خواهد داشت.

In the conventions and resolutions of international organizations that deal with international transportation rights, active subjects play a lesser role in enforcing the regulations they have enacted. Governments and international organizations have adopted these regulations in line with the needs of the transportation community and are working to streamline and integrate them. These regulations are complemented by transnational customs, which form treaties and resolutions without any noticeable change. In this article, our main question is how the transnational customs of passive subjects complement the conventions laid down by active subjects. We examined the legal aspects of the non-compliance of transnational customs with the conventions and resolutions of transportation, as well as their effect on the interpretation and guarantee of the implementation of transport treaties, in a descriptive and analytical manner, and conclude that the extent to which a treaty or resolution is enforceable allows for the formation of a later or secondary custom, the formation of a later custom is inevitable, and will play a positive role in fulfilling responsibility and will guarantee.