ارزيابي نقش فقرگزيني در خداگونه شدن انسان از منظر مايستر اكهارت

پژوهش حاضر با توجه به آثار اكهارت و با روش توصيفي ـ تحليلي به نقش فقر گزيني در خداگونه شدن انسان پرداخته است اكهارت بر اين باور بوده كه مهمترين راه براي خداگونه شدن، وارستگي است و فقر بهترين راه براي رسيدن به وارستگي است. تعريف سه مؤلفه‌اي كه وي از فقر ارائه مي‌دهد عبارت است از : «هيچ نخواستن»، «هيچ ندانستن» و «هيچ نداشتن» . مراد از مؤلفه اول همان اِعراض از تمام مخلوقات حتي از خويشتن است. وقتي انسان بتواند هيچ نخواستن را در خود جاري سازد و غير حق را از خود برهاند به وصال خداوند دست مي‌يابد. مقصود از مؤلفه دوم، رهايي و آزادي ذهن از تمام تصورات است. با تحقق اين مؤلفه، انسان وارد قلمروي جهل شده كه در آن تنها خدا را يافته و پذيراي او خواهد بود. با مؤلفه سوم، انسان به نيستي مي‌رسد و چيزي از هويت خلقي او باقي نمي‌ماند در اين صورت با خداوند اتحاد پيدا كرده و با پذيرش فقر به مقام وارستگي كه همان خداگونه شدن است نائل مي‌گردد. پس از ارزيابي مي توان به اين نتيجه دست يافت كه دو مؤلفه ي هيچ نخواستن و هيچ نداشتن ، با آموزه‌هاي مسيحيت و نظام كليسايي، ناسازگار است. و با وجود برخي افتراقات مي توان وجوه مشتركي بين آموزه هاي اسلامي و ديدگاه هاي اكهارت دست يافت.