ترجمۀ مخاطب‌محورِ «قرآن خواندني» علي ملكي:رويكردي نو به ترجمۀ قرآن

كم‌رنگ شدن مفهوم ترجمه به‌عنوان تعادلِ يك‌به‌يك بين متن مبدأ و متن مقصد و توجّه روزافزون به مخاطب كه در دهه‌هاي 70 و 80 ميلادي به اوج خود رسيد سبب تحول و تطور تئوري ترجمه گشت و مخاطب و نقش وي را در كانون توجّه مطالعات ترجمه قرار داد. حال، اكثر ترجمه‌هاي قرآن به زبان فارسي، بااينكه برگردان‌هايي معنايي به شمار مي‌روند، پرداختن به اسلوب و شيوۀ نگارش زبان عربي را بر مخاطب فارسي‌زبان رجحان مي‌نهند كه اين امر سبب بسياري از كاستي‎‌هاي ترجمه‌هاي قرآن از جمله عدم ارتباط مؤثر مخاطبان فارسي‌زبان با اين ترجمه‌ها شده است. پژوهش حاضر در تلاش است تا با مقايسۀ ترجمۀ‌ معنايي فولادوند و ترجمۀ مخاطب‌محور علي ملكي و با استفاده از مفاهيمي چون «تعادل كاركردي» كولر (1979) و «اثر معادل» نايدا (1964) نشان دهد كه رويكرد مخاطب‌محور به ترجمۀ قرآن به‌واسطۀ استفاده از ظرفيت‌هاي زبان فارسي بهتر از ترجمه‌هاي معنايي مي‌تواند مخاطب را در درك درست و سريع آيات قرآني ياري رساند و با محور قرار دادن خوانندگان فارسي‌زبان، برگرداني كاملاً مخاطب‌محور از قرآن به دست دهد كه در عين رعايت امانت،‌ عاري از بسياري از كژتابي‌هاي ترجمه‌هاي موجود قرآن باشد و خواندن ترجمۀ قرآن را به تجربه‌اي لذّت‌بخش ‌بدل ‌كند.