اولويت بندي و بررسي سيستمي روابط بين ابعاد ريسك عملياتي منابع انساني

يكي از مهم‌ترين وظايف مديران سازمان‌ها، شناسايي و مديريت ريسك‌هاي منابع انساني است به ويژه ريسك عملياتي است. هدف از انجام اين پژوهش، اولويت‌بندي و بررسي سيستمي روابط بين ابعاد ريسك عملياتي منابع انساني در شهرداري مشهد است. بدين منظور ابتدا جهت شناسايي مولفه‌ها و شاخص‌هاي ريسك عملياتي منابع انساني از ادبيات نظري و مصاحبه‌هاي نيمه ساختاريافته با خبرگان منابع انساني شهرداري مشهد استفاده گرديد. داده‌هاي حاصل از مصاحبه‌ها با استفاده از روش فضاي نتيجه تحليل شد كه شامل 4 افق بيروني، 15 عنصر ثابت افق دروني و 41 عنصر متغير افق دروني؛ كه با توجه به تفكر سيستمي ارتباطات بين مولفه‌ها و ابعاد ريسك عملياتي ترسيم شد. سپس جهت سنجش و اولويت بندي ريسك‌هاي شناسايي شده با توجه به احتمال وقوع و شدت تاثير، با توجه به گام قبل پرسشنامه‌اي تدوين و بين 37 نفر از روساي واحد ادارات شهرداري توزيع گرديد. جهت بررسي فرضيات از آزمون فريدمن، روش‌هاي معادلات ساختاري، كلموگروف اسميرنوف و دو جامعه وابسته استفاده شده است. نتايج حاصل از تحقيق حاكي از آن مي‌باشد كه به لحاظ احتمال وقوع، به ترتيب ريسك‌هاي ارزيابي عملكرد، جبران خدمات، جذب واستخدام و آموزش به لحاظ شدت تاثير به ترتيب ريسك‌هاي جبران خدمات، جذب واستخدام، ارزيابي عملكرد و آموزش قرار دارد. با توجه به روابط علي و معلولي، ريسك‌هاي جذب و استخدام منابع انساني جزء تاثيرگذارترين ابعاد بشمار مي‌رود.در نهايت با توجه به اولويت و ميزان تاثيرگذاري هر كدام از ابعاد ريسك عملياتي منابع انساني پيشنهاداتي به عنوان مواجهه با ريسك و بهينه‌سازي آن ارائه گرديد.