اثبات ركن رواني جرم عمدي در فقه اسلامي و حقوق ايالات متحده امريكا

فاقد عنوان و چكيده لاتين

ركن رواني جرم به جهت آن كه جنبه ي ذهني دارد، اثبات آن با پيچيدگي هاي زيادي همراه است. دشواري مزبور نسبت به كليه ي عناصر اين ركن هم در جرايم عمدي و هم غير عمدي متصور است.در نوشتار حاضر با روشي تحليلي - توصيفي تلاش شده است تا به صورت تطبيقي دلايل و شيوه ي اثبات عناصر ركن رواني در جرايم عمد، اعم از علم، سوءنيت عام و سوءنيت خاص را در فقه اسلامي و حقوق ايالات متحده آمريكا مورد مطالعه قرار دهيم.يافته هاي تحقيق نشان از آن دارد كه عمدتا قصد مجرمانه و مولفه هاي آن بر مبناي قراين و امارات عيني احراز مي شود، كه در حقوق آمريكا با بهره گيري فراوان از فروض و امارات تلاش نموده اند تا از دشواري هاي اثباتي رهايي يابند، لكن در فقه اسلامي اثبات خلاف اصل عدم قصد را تنها از طريق اقرار متهم و يا در غير اين صورت قراين عيني و ظواهري مجاز دانسته كه مرجع قضايي را به اطمينان برسانند و تمسك به فروض و امارات چندان در اين زمينه به رسميت شناخته نشده است.