بررسي پراكنش و تراكم فصلي زئوپلانكتون ها در سواحل شمالي درياي مكران

هدف از اين پژوهش بررسي جمعيت زئوپلانكتوني سواحل شرقي چابهار و شمالي درياي مكران در طي سال‌ هاي 96-1395 بوده است. نمونه­ برداري با استفاده از تور مخروطي زئوپلانكتون با چشمه 100 ميكرون و با دهانه 30 سانتي ­متر به­ صورت كشش افقي، در 8 ايستگاه در مناطق خليج چابهار، بريس و رمين طي چهار فصل از تابستان 1395 تا بهار 1396 انجام گرفت. فاكتورهاي فيزيكي و شيميايي آب شامل دما، شوري، pH و شفافيت در زمان نمونه ­برداري در هر ايستگاه اندازه ­گيري گرديد. طبق آزمون واريانس يك‌ طرفه، اختلاف معني ­داري بين فصول مختلف نمونه ­برداري از لحاظ ميزان شفافيت، مشاهده نشد (0/05p). در اين پژوهش 10 رده از جوامع زئوپلانكتوني شناسايي شدند. رده Copepoda 66/87 درصد و سپس Bivalvia و Thaliacea با 13/53 درصد بيش ­ترين حضور و رده (لارو) Polychaeta، Cephalochordata، Ostracoda كم ­ترين حضور (در مجموع با 2/22 درصد) را در فصول مختلف نمونه ­برداري داشته­ اند. حداقل تراكم زئوپلانكتون در فصل زمستان با ميانگين 41/62±876/52 فرد بر مترمكعب و حداكثر تراكم در فصل پاييز، با ميانگين 41/16±1339/98 فرد بر مترمكعب محاسبه شد. هم­ چنين همبستگي مثبت و معني ­داري بين تراكم با دما، با توجه به ضريب همبستگي 0/628 (0/000=p) و تراكم-شوري، با ضريب همبستگي 0/391 (0/027=p)، مشاهده شد (0/05>p). با توجه به نتايج، به ­نظر مي­ رسد ساختار اجتماعات زئوپلانكتوني اين منطقه تحت تأثير تغييرات ناشي از بادهاي مانسون و جريان­ هاي فراچاهنده ساحلي مي ­باشد. چرخه توليد و نوسانات فصلي زئوپلانكتون بستگي به پاسخي دارد كه محيط به اين تغييرات مي ­دهد. درنتيجه، هنگامي­ كه زئوپلانكتون­ ها در معرض اختلالات شديد (مانسون) قرار دارند، چند گونه به گونه غالب تبديل مي‌ شوند و يكنواختي گونه­ اي كاهش يابند.

no abstract