تعيين مطلوبيت زيستگاه شوكا (Capreolus Capreolus) در شمال ايران با استفاده از رويكرد مدل‌سازي تجمعي

مدل ‌سازي پراكنش گونه ابزار مهم و ضروري براي مديريت و حفاظت از شوكا به ­عنوان يك گونه مخفي­ كار و گياه ­خوار حفاظت شده ملي در ايران است. در اين پژوهش با استفاده از بسته Biomod2 و روش مدل ‌سازي تجمعي و تعداد 91 داده­ حضور گونه شوكا و عوامل محيطي و انساني، مدل تجمعي مطلوبيت زيستگاه براساس شش الگوريتم مدل توزيع گونه در منطقه مورد مطالعه با وسعت 74000 كيلومتر مربع تهيه شد. در اين مطالعه AUC مدل تجمعي معادل 0/97 بود كه نشان­ دهنده عملكرد عالي مدل است. نتايج اين مطالعه 15 درصد از منطقه مطالعاتي را داراي مطلوبيت كافي براي گونه شوكا شناسايي كرد. هم­ چنين نتايج نشان داد كه متغيرهاي كاربري سرزمين (29%) و ارتفاع (29%) بيش ­ترين تأثير و پس از اين متغيرها دماي حداكثر در گرم‌ترين ما‌ه (17%) و شيب (11%) اهميت بالايي بر حضور اين گونه دارد. متغيرهاي انساني نتوانستند در مدل ‌سازي تأثير بالايي بر پراكنش گونه از خود نشان دهند. شوكا مناطق جنگلي متراكم را به ­علت كاهش قابليت مشاهده شدن و هم ­چنين وجود پناه و غذاي كافي، ترجيح مي­ دهد.

no abstract