تبيين چارچوب مفهومي برنامه‌درسي سنجش‌شده دوره كارشناسي: يك مطالعه كيفي

هدف: پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچويي مفهومي براي برنامه‌ سنجش شده بر اساس ادراكات و تجربيات ذينفعان برنامه درسي دوره كارشناسي انجام شد. روش: با رويكرد كيفي پژوهش و روش نمونه‌گيري هدفمند، تجارب و ادراكات 31 نفر (17 عضو هيئت علمي، 12 دانشجوي دوره كارشناسي، 2 كارشناس دفتر برنامه‌ريزي آموزش عالي) از دانشگاه‌هاي علامه طباطبايي، تهران و خوارزمي، دانشگاه علوم پزشكي ارتش و دفتر برنامه-ريزي آموزش از طريق مصاحبه نيمه ساختارمند مورد كاوش قرار گرفت. جمع‌آوري و تحليل داده به صورت مداوم تا رسيدن به اشباع نظري از طريق فرايند مقايسه مداوم تداوم يافت. يافته‌ها: تحليل داده‌ها با استفاده از كدگذاري باز، محوري و انتخابي منجر به شناسايي دو مقوله اصلي « فرايندهاي طراحي سنجش» و «فرايندهاي قضاوتي سنجش» و شش مقوله فرعي « تعيين نقشه سنجش»، « انتخاب روش سنجش»، «تعيين افراد شركت كننده در سنجش»، «زمينه سازي فرهنگي»، «سنجش يادگيري» و «نظارت بر سنجش» گرديد. در مجموع، برنامه درسي سنجش شده ماهيتي سيال دارد و به دنبال آنست كه از طريق نگاهي تعاملي (برگشت به عقب و نگاه به بافت اجرايي سنجش) زمينه تغييرات مناسب در دانشجويان و بهبود كيفيت يادگيري را بررسي كند.

no abstract