پديدارشناسي تاريخ و بدن-سوژه در بوطيقاي چارلز اولسون

شعر پسامدرن آمريكا به‌رهبري چارلز اولسونْ با نگاهي مركب از رويدادهاي (پيشا)تاريخي و تجريه‌هاي شخصي، بستري پويا براي بررسي پديدارشناختي فراهم مي‌آورد. پژوهش حاضر بوطيقاي اولسون را از ديدگاه پديدارشناسي موريس مرلوپونتي بررسي مي‌كند. «ادراك» و «بدن-سوژه» دو مفهوم كليدي در انديشه مرلوپونتي‌، براي بررسي نخستين شعر پسامدرن اولسون، «مرغان ماهيخوار»، به‌كار مي‌رود. پژوهشگر به‌دو پرسش پاسخ مي‌دهد: رويكرد اولسون به‌تلاقي هويت معاصر و تاريخ چيست؟ او چگونه هويت آمريكايي را در ارتباط با تاريخ باستان بازخواني مي‌كند؟ بدنسوژه، كلافي از اساطير، تاريخ معاصر و باستان، ذهن (نا)خودآگاه و كهن‌الگوها است كه در هجوم ابژه‌هاي پيرامون، مي‌كوشد به‌ادراك برسد. اما ادراك، بدون ميانجيگري بدن و حواس ناممكن است. اولسون، ادراك را امري تنانه و متزلزل مي‌بيند كه در معرض داده‌هاي حواس قرار دارد و به‌دليل تأثير خاطرات مبهم، تاريخ معاصر آمريكا، اساطير اروپا و آيين‌هاي باستاني آسياي جنوب شرقي و آمريكاي لاتين دچار گسست مي‌شود. بررسي پديدارشناسانه شعرپردازي اولسون نشانگر آن‌ست كه ادراك پسامدرن، التقاطي از برانگيزش‌هاي تاريخي، اساطيري و تناورانه است.