رابطه دل‌بستگي به والدين و همسالان با بلوغ اجتماعي نوجوانان؛ بررسي نقش ميانجي دل‌بستگي به همسالان

هدف پژوهش بررسي نقش ميانجي دل‌بستگي به همسالان در رابطه دل‌بستگي به والدين با بلوغ اجتماعي نوجوانان دانش‌آموز بود. روش تحقيق توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري 3553 دانش‌آموز دختر و پسر 18-16 ساله منطقۀ يك تهران بودند كه بر اساس جدول كرجسي- مورگان و با روش تصادفي مبتني بر دسترس پذيري، با احتساب ريزش و داده هاي پرت، 334 نفرشان به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها به‌وسيلۀ فهرست تجديدنظر شده دل‌بستگي به والدين و همسالان آرمسدن و گرنبرگ (1987) و مقياس بلوغ اجتماعي ناليني رائو (1973) گردآوري شد. تحليل داده ها استفاده از آزمون هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون چند متغيري گام‌ به ‌گام و آزمون رگرسيون سلسله مراتبي انجام شد. يافته‌ها نشان داد كه رابطه ميان دل‌بستگي به والدين با بلوغ اجتماعي معني‌دار بود و برعكس رابطه ميان دل‌بستگي به همسالان با بلوغ اجتماعي معني‌دار نبود. همچنين يافته‌ها نشان داد كه دل‌بستگي به همسالان، در رابطه ي دل‌بستگي به والدين و بلوغ اجتماعي فاقد نقش ميانجي بود؛ بنابراين با آنكه دل‌بستگي به همسالان در ميان بلوغ اجتماعي و دل‌بستگي به والدين نقش ميانجي ايفا نكرد، يافته هاي اين پژوهش روشن نمود كه دل‌بستگي به والدين در تعيين بلوغ اجتماعي نوجوانان از دل‌بستگي به همسالان تعيين كننده‌تر است.