بهينه سازي فرآيند جذب جيوه از محيط آبي به وسيله كامپوزيت پلي پيرول بر روي كلينوپتيلوليت با روش تاگوچي

انتشار فلزات سنگين در محيط‌زيست به دليل صنعتي شدن و گسترش شهرنشيني مشكلات بزرگي در سراسر جهان به همراه داشته است. هدف از اين مطالعه بررسي امكان حذف جيوه (Hg(II)) از محلول آبي در فرآيند جذب ناپيوسته با استفاده از نانوكامپوزيت سنتز شده پلي پيرول/كلينوپتيلوليت (PPy/Clinoptilolite) بود. ريخت‌شناسي و گروه‌هاي عاملي نانوكامپوزيت با استفاده از اسكن ميكروسكوپ الكتروني (SEM)، اسپكتروسكوپ مادون‌قرمز فوريه (FTIR) و BET بررسي شد. از جاذب تهيه‌شده براي حذف جيوه از محلول آبي استفاده شد. آزمون‌ها و نتايج بهينه‌سازي حاصل از آن‌ها بر اساس طراحي آزمايش‌ها در سه سطح از متغيرها با استفاده از روش‌تاگوچي انجام شد. نتايج نشان داد كه در آزمون‌هاي حذف جيوه از محلول آبي، pH محلول بيش‌ترين تأثير را بر روي راندمان حذف جيوه داشته و در محيط بازي، تأثير حذف جيوه بيش تر از شرايط اسيدي و خنثي محلول مي‌باشد. بيش ترين راندمان حذف جيوه (حدود 95%) از محلول آبي با غلظت mg/l 50، در مقادير سطح سوم متغيرهاي عملياتي pH، زمان تماس و جرم جاذب به دست آمد كه به ترتيب 10، min30 و g 0.35 بد. غلظت يون‌هاي جيوه در محلول آبي با استفاده از دستگاه جذب اتمي اندازه‌گيري شد. مطالعه مدل‌هاي ايزوترم جذب توسط چهار ايزوترم لانگمير، فرندليچ، دابينين رادشكويچ و تمكين انجام شد. نتايج نشان داد بيش ترين ظرفيت جذب جيوه توسط كامپوزيت پليمري mg/g 42.37 مي‌باشد.