Place: Presence as Second-Personal Space

مكان: حضور به عنوان فضاي دوم شخصي

مفهوم مكان نهايتا يك موضوع مهم اخلاقي در اين باب است كه يك شيء در يك ارتباط يا ساختار معنايي با چه جايگاهي متناسب است. اغلب اين معنا امري كاملا شخصي است كه شامل معنايي از حضور است كه ما با يك مكان همبسته مي شويم. اين مقاله اين ارتباط را از طريق مطالعه شعر ووردزوورث، «تينترن ابي»، بررسي مي كند. چنين استدلال مي شود كه مفهوم مكان حضوري القاء شده نهايتا يك فضاي دوم شخصي است. حضور موضوع گشودگي دوم شخصي است. بنابراين، وقتي حضور مكان را القاء مي كند، همچنين جايگاه آن را تبديل به دوم شخص مي كند.

The concept of place is ultimately a matter of ethical significance—of where something fits in a nexus or structure of meaning. Often this meaning is quite personal, involving a sense of presence we associate with a place. This essay investigates this connection through a study of Wordsworth’s poem, “Tintern Abbey.” It argues that the notion of a presence-infused place is ultimately that of a second-personal space. Presence is a matter of second-personal openness. Therefore, when presence infuses place, it makes its space second-personal also.