Interpreting Hobbes’s Moral Theory: Rightness, Goodness, Virtue, and Responsibility

تبيين نظريه اخلاقي هابز: درستي، خوبي، فضيلت و مسئوليت

در اين مقاله استدلال شده است كه فلسفه اخلاق توماس هابز به وسيله مفهوم پيچيده اي از عقل كه سازگاري قواعد عقلي و قابليت تعقل را ايجاد مي كند، به هم پيوسته شده است. تعاريف هابز از درستي به مقابله به مثل، و از خوبي اخلاقي به جامعه پذيري، متعلق به يك نظريه اصيل و جذاب است كه نه غايت گرايانه است و نه وظيفه گرايانه سنتي؛ و نه آنگونه كه شارحان مختلف او را به ذهنيت گرا، قراردادگرا، خودگرا يا طرفدار نظريه امر الهي تفسير كرده اند.

The paper argues that the moral philosophy of Thomas Hobbes is unified by a complex conception of reason that imposes consistency norms of both rationality and reasonableness. Hobbes’s conceptions of rightness as reciprocity, and moral goodness as sociability belong to an original and attractive moral theory that is neither teleological nor classically deontological, nor as interpreters have variously argued, subjectivist, contractarian, egoist, or dependent on divine command.