سلسله مراتب تعهدات دولت ها به موجب منشور سازمان ملل متحد با تاكيد بر قطعنامه هاي فصل هفتمي

ماده 103 منشور ملل متحد، يكي از مهم‌ترين مقررات اين سازمان در راستاي ايجاد انسجام و وحدت نظام حقوقي ملل متحد است. اين ماده ضامن حفظ برتري تعهدات منشوري بر ديگر تعهدات دولت‌ها ناشي از معاهدات، ساير موافقت‌نامه‌هاي بين‌المللي، و حتي به‌عقيده‌ برخي عرف نيز مي‌باشد؛ امري كه بين صاحب‌نظران محل اختلاف است. تعهدات منشوري، علاوه بر تعهدات بنيادين منشور، مانند اصل عدم توسل به زور، حل‌و‌فصل مسالمت‌آميز اختلافات، حفظ صلح و امنيت بين‌المللي و عدم مداخله در امور داخلي كشورها، شامل تعهدات ناشي از تصميمات الزام‌آور ارگان‌هاي سازمان ملل هم مي‌شود. از مهم‌ترين اين تعهدات مي‌توان به تصميمات شوراي امنيت به‌موجب فصل هفتم و ماده‌ 25 منشور اشاره كرد؛ امري كه از كا‌ر‌هاي مقدماتي تهيه و تدوين منشور، رويه قضايي ديوان بين‌المللي دادگستري و رويه‌ خود شورا نيز بر‌مي‌آيد. در اين مقاله با روش توصيفي -تحليلي و پس از بررسي‌هاي نظرات مختلف و اهميت نظم ملل متحد، اين نتيجه حاصل شد كه اين برتري تعهدات منشوري، صرفا محدود به تعهدات معاهده‌اي نيست و تعهدات عرفي را نير دربرمي‌گيرد و با توجه به ويژگي اساسي بودن منشور، مي‌توان آن را بر دول غيرعضو نيز اعمال كرد.