اشعار فارسيِ مجموعۀ جلال‌الدين حرمي: (كتابت بينِ 678 تا 705 ق)

Persian Poems of Jalāluddin Ḥarmī Collection

اديبي دانشور به نام جلال‌الدين علي حرمي، در فاصلۀ سال‌هاي 678 تا 705 ق، مجموعه‌اي از رسايل حكمي و ادبي را براي استفادۀ شخصي فراهم آورد. وي در آن مجموعه، در پايان رساله‌ها و هامش اوراق، اشعاري به فارسي و عربي از دانشمندان و چهره‌هاي سرشناس از قبيل: ابن سينا، سهروردي، خيّام، فخر رازي، ناصر خسرو، شمس‌الدين جويني، برهان‌الدين نسفي، شيخ احمد جامي و كمال‌الدين مظفر كتابت كرد. در مقالۀ حاضر، اشعار فارسي اين مجموعه را نقل و بررسي خواهيم كرد. جلال حرمي، خود از رباعي‌سرايان دورۀ ايلخاني است و گردآورندۀ سفينۀ كهن رباعيّات، بيست و سه فقره از رباعيّات او را در سفينۀ خود به يادگار گذاشته است.

A literary scholar named Jalāluddin Ḥarmī, between 678 and 705 AH, provided a collection of wise and literary treatises for personal use. In that collection, at the end of his treatises and in the margins, he has written some poems in Persian and Arabic by famous scholars and figures such as: Ibn Sinā, Suhriwardī, Khayyām, Fakhr Rāḍī, Nāsir Khusru, Shamsuddin Juweinī, Burhānuddin Nasfī, Sheikh Ahmad Jāmī and Kamāluddin Muẓaffar. In the present article, we will quote and review the Persian poems of this collection. Jalāluddin Ḥarmī is one of the poem writers of the Ilkhānī period and the collector of the ancient Safinih of quatrains in which twenty-three of his own quatrains have been reflected.