بررسي تطبيقي حرمت نكاح با محارم رضاعي از منظر فقه اماميه و قانون احوال شخصيه مصر

قرابت رضاعي از مسايل مشترك فقهي و جزء احكام امضايي اسلام بوده و در اين راستا دين مبين اسلام به اين موضوع اهتمام ويژه اي داشته و در اين خصوص آيات و روايات متعددي دال بر اين موضوع مي باشد ، ضمنا بر مبناي نظريات فقهاي اماميه و فقهاي عامه نكاح داراي موانعي مي باشد كه برخي دايمي و برخي موقت مي باشند كه نكاح با محارم رضاعي جزء موانع دايمي مي باشد. اين مقاله شامل سه پرسش است كه نخست: مباني حرمت نكاح با محارم رضاعي در فقه اماميه و قانون احوال شخصيه مصر شامل چه چيزي مي شود؟ دوم: شرايط و كيفيات رضاع از ديدگاه فقه اماميه و قانون احوال شخصيه مصر چگونه ارزيابي مي شود؟ سوم: آثار قرابت رضاعي در فقه اماميه و قانون احوال شخصيه كدام است؟ در ابتدا اين فرضيه متصور است كه مباني حرمت نكاح با محارم رضاعي در دو حوزه شامل كتاب ، سنت و اجماع مي شود. در ادامه به نظر مي رسد ، شرايط و كيفيات رضاع در اين حوزتين داراي برخي نقاط اشتراك و افتراق بوده و در پايان آثار قرابت رضاعي شامل: حرمت نكاح، ايجاد محرميت در فرزند خواندگي ، جواز نظر ، خلوت و مسافرت ،عدم توارث و نفقه ، عدم سقوط قصاص و پذيرش شهادت مرتضع مي باشد. روش تحقيق در اين مقاله تبييني و مقايسه اي و روش گردآوري داده ها ، كتابخانه اي و ابزار گردآوري داده ها عمدتا از طريق فيش برداري است.يافته هاي تحقيق بر اين مبناست كه مباني حرمت نكاح با محارم رضاعي در دو حوزه بررسي و با توجه به مستندات فقهي به شرايط و كيفيات رضاع در فقه اماميه و احوال شخصيه مصر پرداخته و در پايان به آثار قرابت رضاعي اشاره دارد.