سيره مدارايي اهل بيت(ع) با گروه‌هاي مذهبي

فاقد عنوان لاتين

انسان موجودي اجتماعي است و به‌ناچار در همه عرصه‌هاي زندگي جمعي خود، نيازمند تعامل با ديگران است. از ديگر سو، كسي را نميتوان يافت كه در تمام ويژگي‌ها ـ از بينشها و گرايش‌ها و سلايق گرفته تا سلوك فكري و اخلاقي ـ با ديگري يكسان باشد. از اين رو، انسان‌ها براي برخورداري از يك زندگي سالم و تداوم حيات اجتماعي خويش، چاره‌اي جز مدارا با يكديگر و به رسميت شناختن تفاوت‌ها و اختلاف ها ندارند. روشن است كه اين اصل انساني، از سوي شرايع الهي، به‌ويژه اسلام نيز مورد توجه و تأكيد قرار گرفته است و مصاديق و جلوه‌هاي عالي اين سلوك اخلاقي و رفتار پسنديده اجتماعي را در سيره عملي پيامبر(ص) و اهل‌بيت(ع) فراوان مي‌توان سراغ گرفت تا آنجا كه در روايات، اموري چون جلب محبت هم‌نوعان، بهانه‌ندادن به دست دشمنان، جذب مخالفان و حفظ روابط سالم اجتماعي، از فوايد اين روش برشمرده شده است. بنابراين مي‌توان گفت كه آن بزرگان بر ضرورت بروز اين خوي پسنديده، در همه رفتارهاي فردي و اجتماعي و عرصههاي فكري، اخلاقي و حقوقي تأكيد فراوان داشته‌اند. سفارشهاي ائمه در باب معاشرت نيكو با هم‌نوعان و نيز اهتمام عملي آنان به حفظ و تحكيم اخوت ديني و مهم‌تر از همه، شيوه برخورد امام علي(ع) با مخالفان و دشمنان خود؛ چه در دوره خانه‌نشيني بيست‌وپنج‌ساله و چه در دوران خلافت، همگي تعبيرها و جلوههاي گوناگوني از اين اصل عام اخلاقي، تربيتي و حقوقي ـ به‌ويژه در مواجهه با مخالفان سياسي و مذهبي ـ هستند. نوشتارحاضر با عنايت به اين مقدمه، در سه بخش سامان يافته است؛ "خوش‌خلقي و ملايمت"، "پرهيز از پرخاشگري و ناسزاگويي" و "آثار رفتار مسالمت‌آميز اهل‌بيت(ع)".

فاقد چكيده لاتين