معيارهاي تشخيص حق از باطل

انسان به طور طبيعي و فطري، حق‌طلب است و گرايش به حق دارد؛ زيرا كمال‌گرايي و نقص‌گريزي در انسان، فطري و طبيعي است و از آن‌جا كه سعادت و كمال، تنها در حق يافت مي‌شود و باطل چيزي جز نقص نيست، او به حق گرايش داشته، از باطل گريزان است. از اين رو، انسان با توجه به ماهيت و ساختار فطري‌اش بايد جوياي حق و پيرو حقيقت باشد، راه درست را برگزيند و هميشه با حقيقت همراه و همدم باشد. بنابراين، براي زندگي سعادتمندانه نيازمند تشخيص درست و نادرست، صلاح و فساد و به طور كلي حقّ و باطل است و براي رسيدن به اين تشخيص، به معيارهايي نياز دارد تا بتواند با استفاده از آن‌ها و سنجيدن افكار و عقايد و عملكرد خود، نسبت به آن معيارها، راه حق را برگزيند و به سعادت و رستگاري نايل شود.