نقش عملكرد افراد در وقوع حوادث طبيعي از ديدگاه روايات

فاقد عنوان لاتين

تلقي طيف گسترده‌اي از متدينان آن است كه وقوع حوادث طبيعي همچون زلزله، سيل و كم‌بارشي، نتيجه مستقيم گناهان و رفتارهاي ناشايست مردم است. ولي آيا مي‌توان خسارات و تلفات مناطق مصيبت‌زده از بلاياي طبيعي را صرفا ناشي از گناهكاري ساكنان آن مناطق دانست؟ در اين زمينه، روايات متعددي وجود دارد كه تحليل صحيح آن‌ها مي‌تواند پاسخ اين پرسش را روشن سازد. اين تحقيق، كه به شيوه توصيفي تحليلي و روش كتابخانه‌اي سامان يافته، مي‌كوشد با ارزيابي سندي و محتوايي روايات مربوطه، تحليل استواري را در اين مسأله ارائه دهد. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد عملكرد افراد، صرفا يكي از عواملي است كه در حد «مقتضي» مي‌تواند بر وقوع يا تشديد برخي از حوادث طبيعي و خسارت‌هاي ناشي از آن مؤثر باشد، ليك از آنجا كه از يكسو اصولا بروز حوادث طبيعي جزء شرور اجتناب ناپذير نظام خلقت است و از ديگر سو، جنبه ي آزمايش و ابتلا در مصائب، وجه غالب مي‌باشد، نمي‌توان صدمات ناشي از حوادث طبيعي را لزوما عقوبت گناه افراد دانست.

فاقد چكيده لاتين