بررسي رابطه‏‏ متقابل امنيت و توسعه در مناطق مرزي ايران (مطالعه موردي: شهرستان‏ هاي استان سيستان و بلوچستان)

منطقه‏ جنوب شرق كشور و درواقع استان سيستان و بلوچستان به لحاظ توسعه در جايگاه نامناسبي قرار دارد كه با توجه به پتانسيل‏ هاي بالقوه خود ملزم به بحث و بررسي است. هدف از پژوهش حاضر تبيين رابطه امنيت و توسعه شهرستان ‏هاي استان در جهت يافتن عواملي است كه تنش‏هاي موجود را كاهش دهد و نيز دست‏يابي به راهكارهايي جهت برقراري توسعه نسبي و پايدار در سطح منطقه. پژوهش حاضر بر اساس هدف كاربردي و از نوع تحقيقات علمي است و بر اساس ماهيت از دو روش توصيفي‏ تحليلي و همبستگي استفاده شده است. نخست امنيت و ابعاد آن طي مطالعات كتابخانه ‏اي و ميداني با استفاده از تكنيك اِي.اِچ.پي ارزيابي شد. سپس، توسعه و ابعاد آن با توجه به شاخص‏هاي منتخب در سطح هر شهرستان با روش تاكسونومي بررسي شد و با روش همبستگي ارتباط ميان ابعاد امنيت و توسعه در سطح استان آزمون پيرسون گرفته‏ شد. نتايج حاكي است كه امنيت و ابعاد آن با توسعه و ابعاد آن شامل توسعه‏ اجتماعي، فرهنگي، و اقتصادي ارتباط چشم‏گيري دارد و تغيير در هر بُعد از امنيت تأثير بسزايي در توسعه و ابعاد آن خواهد داشت و بالعكس. فقط در زمينه‏ توسعه‏ زيربنايي همبستگي معنادار حاصل نشد كه با توجه به اينكه استان از لحاظ استقرار داراي فرصتي يگانه در ميان همه استان‏ هاي كشور است، توجيه ‏شدني است. درنهايت، بين امنيت و توسعه رگرسيون گرفته‏ شد كه بر اساس نتايج 91.6 درصد از توسعه‏ استان را مي‏توان با برنامه‏ ريزي در راستاي بهبود امنيت استان تبيين كرد.