نگاهي به پژوهش در مباني نظري خوشنويسي در پنجاه سال اخير

An Evaluation of Conducted Research in Theoretical Principles of Calligraphy over the Past Half a Century

مباحث نظري خوشنويسي را پژوهش مبتني بر تامل، تفكر و روش‌هاي شناخته‌شده در ماهيت و فلسفه خوشنويسي، زيبايي‌شناسي و تحليل سبك‌شناسي و شيوه‌شناسي و بنياد‌هاي تاريخي خوشنويسي مي‌دانيم. در پژوهش‌هاي بومي در حوزه خوشنويسي، در پنجاه سال اخير، غفلت از پرداختن به مباحث نظري كاملا مشهود است. بيشترين پژوهش‌ها در دوره مذكور در ادامه سنت تاريخ‌نگاري و تذكره‌نويسي در تاريخ خطوط و معرفي خوشنويسان بوده است، البته نه از منظرپديدارشناسي و تحليل. البته تفاوت عمده رويكرد پژوهشي در حوزه خوشنويسي در نيمه اول قرن تا نيمه دوم هم گرايش به جنبه‌هايي چون ماهيت و فلسفه خوشنويسي، زيبايي‌شناسي و تحليل سبك‌شناسي و شيوه‌شناسي و بنياد‌هاي تاريخي خوشنويسي است، هر چند در آنها استنباط نادرست از مفاهيم مباني نظري و زيبايي‌شناسي نيز وجود دارد. بنابراين، تبيين ساختار مباني نظري خوشنويسي براي عدول از اين انحراف ضرورت اجتناب‌ناپذير دارد.

The theoretical principles of calligraphy are the studies in the field of nature and philosophy of calligraphy, its aesthetics, stylistic analysis and the historical foundations. Over the past fifty years, such theoretical bases have been largely neglected. Most studies in the mentioned period of time have actually followed the tradition of historiography and writing biography, and not been directed towards phenomenological and analytical approaches. The essential difference in the field of calligraphy research in the first and second half of the present century (14th SH) lies in their inclinations towards the nature and philosophy of calligraphy, its aesthetic and stylistic analysis, as well as the historical foundations. However, there is limited, incomplete understanding of theoretical and aesthetic concepts in this regard. As a result, proposing an explanation for the theoretical principles of calligraphy seems necessary.