بررسي تطبيقي جلوه هاي كيفرگرايي در نظام هاي حقوقي و تاثير آن بر الگوهاي هاي كيفرزدا

فاقد عنوان لاتين

زمينه و هدف: جوامع مختلف براي پاسخ به پديده مجرمانه رويكردهاي متفاوتي اتخاذ مي‌كنند. برخي از اين رويكردها حاكي از سخت‌گيري نسبت به مرتكب بوده و برخي نيز دلالت بر تسامح و تساهل نسبت به او دارند. زماني كه توسل به كيفر به عنوان اولين راه‌حل شناخته شود و شدت‌گرايي در اعمال مجازات‌ها به عنوان روشي مطلوب براي كنترل بزهكاري باشد، گفته مي‌شود كه قلمرو اجراي عدالت كيفري به كيفرگرايي مبتلا شده و زماني كه استفاده از سياست‌هاي مبتني بر عقب‌نشيني كيفري- علي الخصوص كيفرزدايي- جهت اصلاح و درمان و اعطاي فرصت به مرتكب جايگزين اعمال كيفر مي‌شود و كيفردهي آخرين راهكار تلقي مي‌گردد، گفته مي‌شود كه الگوي حاكم بر سياست جنايي الگويي كيفرزدا است. مقاله حاضر درصدد پاسخگويي به اين سوال است كه كيفرگرايي و جلوه‌هاي متعدد آن چگونه بر الگوهاي كيفرزدا تاثير گذاشته و سياست‌هاي كيفرزدا را به انزوا مي‌كشاند. روش‌شناسي: اين مقاله توصيفي- تحليلي بوده و با استفاده از روش كتابخانه‌اي به بررسي و تحليل سوال مورد اشاره پرداخته است. يافته‌ها و نتايج: نتايج پژوهش حاضر بيانگر اين موضوع است كه بين افزايش رويكردهاي كيفرگرايانه و كاهش رويكردهاي كيفرزدا رابطه مستقيم وجود دارد؛ بدين توضيح كه هر اندازه به ميزان كيفرگرايي و ترويج آن در ابعاد مختلف جامعه اضافه گردد، از ميزان آمادگي جامعه براي پذيرش ظرفيت‌هاي كيفرزدا كاسته خواهد شد و در نتيجه، اعمال سياست‌هاي حمايتي مبتني بر رفاه‌گرايي با چالشي اساسي مواجه مي‌شود.

فاقد چكيده لاتين