پيش بيني دما و تابش با مدل SDSM بر اساس سناريوهاي RCP (مطالعه موردي: ايستگاه سينوپتيك قراخيل)

پيش بيني مناسب فراسنج هاي اقليمي، اهميت قابل توجهي در راستاي سازگاري با تغيير اقليم و كاهش آسيب پذيري ها در مقياس هاي محلي دارد. در پژوهش حاضر، براي بررسي تغيير اقليم از مدل گردش عمومي CanESM2 مربوط به گزارش پنجمIPCC و مدل ريزمقياس نمايي آماري SDSM تحت سه سناريوي RCP2.6،RCP4.5 و RCP8.5 استفاده ‌شد. داده‌هاي ورودي شامل دماي كمينه و دماي بيشينه و تابش ايستگاه سينوپتيك قراخيل قايمشهر و داده هاي NCEP (مركز ملي پيش بيني محيط زيست) براي دوره پايه 2005-1984 بودند. براي تبديل ساعات آفتابي به تابش از روش آنگسترم اصلاح شده براي شرايط اقليمي شمال كشور استفاده شد. سپس سناريوهاي اقليمي براي دوره هاي نزديك (2040-2011)، مياني (2070-2041) و دور (2100-2071) توليد شدند. نتايج نشان داد در دوره هاي ياد شده، شدت تابش، دماي بيشينه و دماي كمينه به ميزان 9% 4، 24% 5 و 34% 8 نسبت به دوره پايه افزايش مي يابد. بيشترين افزايش ها (5.3°C و C°4.2 به ترتيب براي دماي بيشينه و كمينه و Mj/m2 1.3 براي شدت تابش) در سناريوي RCP8.5 در دوره دور رخ مي دهد. ازآنجاكه دما و تابش از عوامل اصلي در شبيه سازي رشد و عملكرد گياهان زراعي مي باشد، لذا در منطقه مورد مطالعه برنامه ريزي براي انتخاب تاريخ مناسب كشت به منظور سازگاري با شرايط تغيير اقليم ضروري مي باشد.