بررسي تاثيرات مهاجرت لهستاني ها به تهران در جنگ جهاني دوم

فاقد عنوان لاتين

لهستان در سال 1918 م به رهبري يوزف پيلسودسكي اعلام استقلال كرد. پيلسودسكي توانست مشكلات مرزي كشورش را به نفع استقلال‌طلبان پايان بخشد، اما پس از مرگ وي علاوه بر شوروي، توسعه‌طلبي آلمان در ناحيه مرزي نيز مشكلاتي را براي دولت و مردم لهستان فراهم آورد. پيش از شروع جنگ جهاني دوم هيتلر و استالين در مورد تقسيم لهستان به توافق رسيده بودند تا اينكه با شروع جنگ حملات آلمان و شوروي به لهستان، موجب اشغال كامل اين كشور و اخراج مردم از وطن خود و انتقال آن‌ها به شوروي شد. چون دولت شوروي نتوانست شرايط مناسب بهداشتي و معيشتي را براي مهاجران فراهم كند بسياري از آنان به دليل بيماري، يا شرايط سخت اردوگاه‌ها، جان خود را از دست دادند. در پي آن دولت شوروي و لهستان قراردادي امضا كردند كه بر طبق آن، اسيران لهستاني به ايران انتقال داده شدند. اين لهستاني‌ها در آوريل و اوت سال 1942 از طريق بندرانزلي و عشق‌آباد، يعني دو سوي درياي خزر، وارد ايران شدند. اين عده شامل افراد نظامي و غيرنظامي مي‌شدند. آنان در اردوگاه‌هايي، در شهرهاي تهران، اصفهان و مشهد اسكان داده شدند. وضعيت جسمي آنان در بدو ورود مناسب نبود و تعداد زيادي از آنان دچار بيماري‌هاي مسري بودند. اما دولت ايران علي‌رغم مشكلات اقتصادي و معيشتي و بحران سياسي، فعاليت‌هاي گسترده‌اي در خصوص اسكان و سازماندهي آنان انجام داد و مردم ايران نيز از آنان استقبال خوبي به‌عمل آوردند. مقاله حاضر به بررسي ورود مهاجران لهستاني به تهران و پيامدهاي اجتماعي و فرهنگي آن مي‌پردازد.

No Abstract