آموزش دختران از قاجار تا پهلوي اول

فاقد عنوان لاتين

نظام تعليم‌و‌تربيت در ايران تا پيش از انقلاب مشروطيت بر پايه سنت و مذهب قرار داشت و جامعه به گونه‌اي سنتي كودكان را براي آينده تربيت مي‌كرد. پدر و مادرها به‌صورت طبيعي از همان آغاز تولد، نخستين و مهم‌ترين آموزگاران فرزندان خود بودند. پسر علوم، فنون و صنعت را از پدر مي‌آموخت و دختر رموز و فنون خانه‌داري و تربيت فرزند را از مادر كسب مي‌كرد. در اين ميان مكتب خانه‌ها، در كنار مساجد و جلسات مذهبي يكي از عمده‌ترين محل‌هاي تعليم‌و‌تربيت كودكان به‌شمار مي‌آمدند. از آنجا كه هيچ‌گونه تشكيلات دولتي و غيردولتي ناظر بر عملكرد اين مكتب‌خانه‌ها نبود، تنوع و ميزان مواد درسي آن‌ها بستگي به ذوق و وجدان مكتب‌داران داشت. اين شيوه تا دوران قاجار و حتي اواسط دوره پهلوي دوم ادامه داشت. در دوره قاجار با اعزام محصلان ايران به خارج از كشور و رفت‌وآمد خارجيان به ايران نوعي دگرگوني و اصلاح‌طلبي در عقايد مردم و دولتمردان به وجود آمد و موضوع جايگزيني آموزش نوين به جاي آموزش سنتي مطرح شد. در اين مقاله سعي داريم اين موضوع را مورد واكاوي قرار دهيم.

No Abstract