تحمل پريشاني در سالمندان: نقش اجتناب تجربي، نشخوار فكري و ذهن‌آگاهي

تحمل پريشاني يكي از عواملي است كه در دوران سالمندي مي‌تواند تأثير بسزايي بر سلامت روان و كيفيت زندگي سالمندان داشته باشد. بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش اجتناب تجربي، نشخوار فكري و ذهن‌آگاهي در تحمل پريشاني در سالمندان استان اصفهان (شهرستان اصفهان و كاشان) انجام شد. روش اين پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه سالمندان 60 تا 7۵ ساله مقيم سراهاي سالمندان اصفهان و كاشان در سال 1399 بود كه از اين ميان تعداد 380 نفر از آنان به صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. جهت گردآوري داده‌ها از پرسشنامه­هاي تحمل پريشاني سيمونز و گاهر، پذيرش و عمل بوند و همكاران، سبك پاسخ‌دهي نشخواري نولنهوكسما و مورو، و ذهن‌آگاهي بائر و همكاران استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي ضريب همبستگي و تحليل رگرسيون خطي با نرم‌افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج آزمون همبستگي نشان داد كه ميان تحمل پريشاني با اجتناب تجربي و نشخوار فكري رابطه منفي و با ذهن‌آگاهي رابطه مثبت معنادار وجود دارد (0.05P≤). همچنين نتايج تحليل رگرسيون همزمان نشان داد كه اجتناب تجربي (0.11=β)، نشخوار فكري (0.45=β) و ذهن‌آگاهي (0.11=β) مي‌تواند تحمل پريشاني را در سالمندان پيش‌بيني كند. با توجه به نتايج پژوهش حاضر با ارتقا تحمل پريشاني از طريق آموزش مهارت‌هاي ذهن‌آگاهي و سبك‌هاي مقابله‌اي مناسب، مي‌توان سالمندان را در برابر مشكلاتي از قبيل كاهش قواي جسماني، بيماري، تنهايي و از كار افتادگي توانمند ساخت.